Was er iemand die een weblog had en dat regelmatig update. Toen kwamen er allemaal andere verantwoordelijkheden en tijdeters die het updaten regelmatig verhinderden. Gelukkig kreeg hij langzaamaan weer grip op de tijd en verdwenen sommige veel tijd etende verantwoordelijkheden langzaamaan uit beeld. Bemoedigend was het om van verschillende kanten te horen dat de weblog nog steeds trouw bezocht werd door vele soms onvermoede gasten. Dit inspireerde hem om laat op de avond met geen verantwoordelijkheden, maar nog wel wat tijd en energie voor de boeg, weer eens een update te doen. En zo leefde het weblog nog lang en gelukkig.
Bijna had hier weer een prachtige foto gestaan van de moestuin. Met de voorste helft al zichtbaar groener, vol met aardbeiplanten, bonenplanten, prei, uien, aardappels, bloemen, rabarber, bessen, raapsteel, spinazie, diverse koolsoorten, wortels, sla en nog ruimte voor pompoenen, komkommers, nog meer en andere soorten bonen, nog meer bloemen, bieten en wie weet boerenkool en spruitkool en nog veel meer! Je zou het weer strakgespannen gaas van de omheining zien, de houten border tegen ingroeiend gras en als je goed keek, helemaal achter op de tuin, het resultaat van 3 dagen zwoegen: een prachtige golvende tegelvloer. Wat je niet meer zou zien zouden brandnetels zijn en winde. En ook een stuk minder onkruid. Hoewel dat laatste groene goed niet voor niets een eigen spreekwoord heeft bemachtigd. Maar helaas zie je nu niets van dat alles: ik was mijn camera vergeten…
Wist je trouwens dat Philips ook camera’s maakt? Nee he? Maar ze doen het echt. En niet zomaar camera’s, je zou ze best briljant kunnen noemen. Geen HD of 3D, maar toch. Als je een foto kunt maken van een nog niet eens geboren baby , 21 weken na de start van zijnhaar bestaan, dan ben je best briljant:

Denk je even rustig en ongezien in je neus te kunnen peuteren, helaas! Volgens de cameravrouw is het een sportief typje. En al bijna 30 cm lang! Met een hart als een Ferrari, 2 keer zo snel als die van mij.
Ferrarirood? Auto? Owh ja, die hebben we ook nog. Hij rijd relaxed. Alleen Irma rijd niet meer zo relaxed. De kilometers naar en van Ommen elke dag eisen hun tol. Ruim een maand verder staat de teller al bijna op 4000 en Irma is daar wel een beetje klaar mee. Gelukkig gaat het verder goed met Irma. Het werk is leuk, het zwanger zijn gaat gepaard met wat kleine onregelmatigheden, maar gelukkig niet het volledige spectrum aan mogelijke ongeregeldheden. Het meest vervelend is een nu al vermoeide rug, lang zitten is niet fijn.
Ook blijkt dat vele mensen om ons heen, ons een warm hart toedragen en hopen babykleertjes, meubeltjes, speelgoed en wat al niet meer toestoppen. De garage is inmiddels ook in gebruik genomen als opslagplaats voor babyspullen. En zijn we met hulp van Gienus flux aan de babykamer begonnen, zodat die over een weekje of wat gevuld kan worden met al die spulletjes en wat nog komen gaat. We zijn inmiddels bijna over onze shock heen voor wat betreft de prijzen van kinderwagens (500 tot 900 euro bij Prenatal). Gelukkig zijn we handig genoeg om de studeerkamer annex spullenopslag via onderstaande situatie om te turnen naar een prachtige babykamer, met eigen balkon! …to be continued…
